Zadana rama wygląda następująco:

Siły wewnętrzne od obciążenia zewnętrznego.
Dobieram układ podstawowy w ten sposób aby zachować symetrię:

Zapisuję układ równań kanonicznych:


Rysuję wykresy momentów od poszczególnych sił jednostkowych:
M1

M2

M3

Mp

Ms

Korzystając z metody Wereszczegina- Mohra całkowania iloczynu dwóch funkcji (w tym
jednej prostoliniowej) otrzymuje się:



Sprawdzenie globalne delt:


Mając dane wszystkie wielkości podstawiam je do układu równań i rozwiązuje go:


Mp

Tp

Np

Sprawdzenie kinematyczne:
Mp

Mi


Dobieram odpowiedni przekrój dwuteowy:

Dwuteownik 120:


Siły wewnętrzne od osiadania podpór
Układ podstawowy przyjmuję podobnie jak w poprzednio:






Delty wykorzystuję z obliczonego wcześniej układu podstawowego:


MDn

Sprawdzenie:



Siły wewnętrzne od wpływu temperatur:
Schemat podstawowy przyjęto jak w poprzednim zadaniu:

Delty od temperatur obliczam według wzoru:

M1

N1


M2

N2


M3

N3


Układ równań kanonicznych:

Podstawiamy obliczone delty od wpływu temperatur:

Wykres końcowy od wpływu temperatury:
Mt

Tt

Tt

Mi

Ni


Obliczam zadane przemieszczenie
Korzystam z twierdzenia redukcyjnego. Wykorzystuję końcowy wykres momentów dla
układu statycznie niewyznaczalnego i rysuję wykres momentów od przyłożonej
jednostkowej siły wirtualnej dla schematu zastępczego.


